Yönetmen : Darren Aronofsky
Ellen Burstyn : Sara Goldfarb
Jared Leto : Harry Goldfarb
Jennifer Connelly : Marion Silver
Marlon Wayans : Tyrone C. Love
Christopher McDonald : Tappy Tibbons
Hubert Selby Jr.’ın Romanından sinemaya uyarlanan bu film galiba “Düşlere Ağıt” ismiyle bizim memlekette de gösterime girmiş. Ben yeni izledim. Film; defalarca işlenmiş konusunun sıradanlığını, türlü çekim teknikleri, hızlı geçişler ve yetenekli kameremanlarıyla aşıp, muadillerini geride bırakıyor. Ellen Burstyn, oynadığı “kırmızılar içinde kabul görmeyi ve ailecek mes’ud olmayı bekleyen anne” rolünü Clint Mansell’ in muazzam müziğine adeta yapıştırmış ve Sara Goldfarb trajedisini hafızama kazımış bulunmaktadır.
İzlerken zihninizden geçenleri sıralamanıza, vahtühlerinize, hayretlerinize ve hatta tüm bunları hatırlamanıza bile izin vermiyor Darren Aronovsky. Çakılıp kalıyorsunuz. Film bittiğinde uzaktaki annenizi aramak sonra da “sağınıza dönüp uyumak” zorunda bırakıyor sizi… Hangimiz düşlerimizi yitirmedik?… Haplarla ayakta duran modern birey, daha kavi (extreme) hapların, ulaşılamaz hayalleri ayağının dibine kadar getirdiğini öğrenmiş nereden öğrenmişse… Filmin kilit imgesi, Anne (Sara Goldfarb)’nin nihai düşünün daha dingin, daha basit – sıradanlık anlamında değil, kompleks ve kaotik insan gerçekliği istemiyoruz artık yeter ya!- ve insan doğasına daha uygun oluşu, genç kuşak oğul Harry’nin, (temelde dünyaya bakış, kısmen de aile anlayışına atıftır) annesini aptal yerine koyar gibi, sorulduğunda “eh işte.. seviyoruz ya, valla mutluluğunu istiyorum onun daha ne diyeyim…” gibilerinden densizliğidir. Annesini öpüp, okşayıp koklayacağına, Onu az olsun anlamaya çalışacağına, “anne işimi kurdum ve kendi paramla sana televizyon aldım” pişkinliğinde yalnız yaşayan annesinin evine geliyor. Dikkat buyurun; “annenin evine gelmek”. İyi halt ettin aferin. Bu imge “uyuşturucu kullanan gençlik” konseptiyle iyi anlatılırdı, öyle de olmuş.
Darren Aronovsky ∏ (Pi) ile David Lynch ekolüne kaydolmuş öğrenci izlenimi bırakmıştı başlarda, bunu kendisi de fark etmiş olmalı ki görsel estetik çalışmalarıyla kendi sinemasının peşine düşmüştür bu filmiyle. Ve müzik… Fazla söze hacet yok: Requiem For A Dream filmi, Clint Mansell’in başyapıt sayılabilecek soundtrack’ini icra eden enstrümanlardan birisidir.
